ANDABA RECORRIENDO UN PEREGRINO


Salvador Alberola és un lliurepensador que estima el seu poble.Des
de la llunyania difon el seu pensar i la seua concepció del món.És conscient de la realitat que l’envolta i amb el seu criteri i estil opina i desenvolupa el seu pensament. La poesia,l’assaig i «les coses del seu poble» es veuen reflectides en aquestes pàgines.






Muchos son los que promulgan que el camino De Santiago se realiza por un motivo básicamente religioso.
Bajo mi experiencia de 4 caminos, tengo que decir que no comparto esa idea. El camino es algo muy de la persona que lo realiza y cada uno lo vive y lo hace por un motivo: por un desengaño y necesitan olvidar, por una promesa, por necesidad de evadirse y dar un cambio de aires a su vida….. y efectivamente también por el motivo religioso.
El camino hay que hacerlo y vivirlo para poder hablar de él,porque independientemente de por qué lo hagas ,la fantástica experiencia de aprender sobre uno mismo, sus capacidades (mentales y físicas en algunos momentos ) y sobre todo la variedad de personas de todo el mundo que puedes conocer ,no se puede trasladar si no lo vives.
Hace 4 años hice de nuevo el Francés tras 15 años de mi primera vez y lo hice con mi mujer, y me
Sorprendió mucho en que se está convirtiendo: donde hace 15 años eran km y kms de senda y un par de albergues en el destino del día,ahora te encuentras que cada X kms tienes una fonda, algunas aldeas ahora son pueblos de lo que han crecido por el enorme auge que ha cogido el camino,.
Por eso, salvo que andar en la naturaleza y disfrutar de todas las maravillas que se ven y se sienten mientras caminas , se pudiera considerar motivo religioso.
Para algunos, es más fácil hablar de lo que han oído o creen . Si lo
Vivieran posiblemente a más de un@ le cambiaría mucho la vida.
Así es. Todo ha cambiado.Todo ha perdido el sentido original.Lo negro ahora es azul.El pan ya no es pan, ni el vino vino.Ni el camino, camino.
En relación al artículo del peregrino, coincido con la importancia de prepararse para realizar el Camino de Santiago. Y me refiero en general al cuerpo y mente. El primer aspecto a tener en cuenta es el físico, pues no se trata de un paseo de domingo, es una conexión con la naturaleza que requiere una resistencia de andar y andar por caminos de diferentes desniveles, y durante horas. Por otro lado, preparar y entrenar nuestra mente para desconectar de nuestro día a día.
El Camino de Santiago, desde mi punto de vista no tiene que ver con lo religioso (no digo que haya gente que lo haga como resultado de una promesa, o por creencias y sí les suponga una experiencia religiosa, pero desde el enfoque de encontrarse a uno mismo, con su «yo» interior), sino que es también una oportunidad para conectar con personas de diferentes culturas y edades. A lo largo del camino, compartes historias, alegrías y dificultades, sin importar la procedencia. Estas conversaciones te permiten entender distintas formas de afrontar la vida y valorar la diversidad humana. Así, la ruta se convierte en un intercambio emocional y cultural que enriquece el alma.
Como en la vida, primero prepárate (aprende) y después actúa. De otra manera puede salir bien, pero será gracias a un santo milagrero.
Saludos
https://www.quatretondadigital.info/wp-content/uploads/2026/07/ANDABA-UN-PEREGRINO.jpg